Viro konstruis “bunkron” atendante la finon de la mondo

Nuntempe la kanadano Bruce Beach estas 83-jaraĝa kaj delonge li obstinas pri la fino de la mondo. De 50 jaroj li prizorgas la konstruadon de subteran fortikaĵon por sin rifuĝi tie tiam, kiam ia katastrofo estos trafanta la Teron.

Tiu nekutima ejo, kiu estis konstruita en la provinco Ontario, havas areon da 3 mil m2 kaj kapablas gastigi ĝis 350 homojn. Per tiu rimedo Bruce celas rekomenci la homaron post ties detruo, kaj tia sinteno donas al li trajtojn de frenezulo, laŭ kelkaj opiniantoj.

Laŭ Bruce la rifuĝejo donas hejman komforton, posedas ĉambrojn por kriza laboro de dentistoj kaj kuracistoj kaj eĉ loko por konservi armilojn.

La lokaj aŭtoritatoj rigardande tiun ekscentraĵon jam konjektas malpermesi la aferon, sed tio ne ĝenas Bruce, kiu asertas, ke li savos la homaron el formorto.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Porinfana literaturo – aperis “MMMMM”

Du el la plej ŝatataj roluloj de la brazila porinfana literaturo renkontiĝas unuafoje en la libro “MMMMM – Mônica e Menino Maluquinho na Montanha Mágica” (“MFKMM – Moniko kaj la Freneza Knabo ĉe la Magia Monto”). Temas pri fabelo verkita de Manuel Filho, ilustrita de Ziraldo kaj Mauricio de Souza, prezentita lastsabate, la 4-an de la 8-a monato, kadre de la 25-a Dujara Libroprezentado de San-Paŭlo (Brazilo).

“Mi legadis ĉion koncerne al tiuj du bandoj (Moniko kaj Freneza Knabo), kaj mi demandis min kia estus, se ili kune spertus ian aventuron. Nu, iam mi decidis elpensi kaj rakonti tion […]”, tion diris Manuel Filho.

Laŭ la eldonejo, tiu libro estas inspirita de la libro ““A montanha encantada” (“La Ensorĉita Monto), verkita de la brazilanino Maria José Dupré, kaj de la usona filmo “Karlo kaj la Ĉokoladfabriko”.

Ziraldo (85-jaraĝa) kaj Mauricio de Souza (82-jaraĝa) estas bildrakontistoj de Brazilo.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Dunaskitaj fratinoj festis siajn 100 jarojn

La pasintan semajnfinon en restoracio de la urbo Krisiumo (subŝtato Santa-Katarino, Brazilo) la dunaskitaj fratinoj Ermelina kaj Avelina festis, kune kun siaj familianoj, jarcenton da vivo. Inter la parencoj partoprenintaj estis du 12-jaraĝaj knabinoj, kiuj ankaŭ estas dunaskitoj.

Surhavante samajn vestaĵojn, ili ridegis rememorante travivaĵojn. “Jes, ja, mi estas kontentega”, tiameniere Avelina Ana Dagostim Zanivan resumis sian animstaton. Tamen Ermelina Raquel Dagostim Darós nuntempe spertas malfacilaĵojn je parolado.

Tiuj virinoj naskiĝis la 25-an de la 7-a monato 1918 en tiu urbo. Infanaĝe kaj por ĉiam ili estis laborantaj ĉe terkultivado. Avelina havas kvar filojn, 11 nepojn kaj du pranepojn. Ermelina havas 10 filojn, 26 nepojn kaj 18 pranepojn.

La dunaskitaj pranepinoj Júlia kaj Giovana asertas, ke ili ankaŭ deziras trafi la centjariĝon.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

La teamo de pensiulaj komputilludistoj

Teamo de svedaj komputilludistoj estas loganta milojn da ŝatantoj ĉe “Twitch”, kiu estas rekta komputilluda elsendejo de “Twitch Interactive” (branĉo de Amazon.com). La mezuma aĝo de la grupo de emeritoj estas 67 jaroj – la plej maljunaj estas 75-jaraĝaj.

Ili nomiĝas “Silver Snipers” (“Arĝentaj Pafistoj”), kaj elstariĝis ĉe la internacia festivalo “Dreamhack”, okazinta la 6-an monaton 2018 en Jönköping, Svedlando, ludante antaŭ granda spektantaro tiun “Counter Strike: Global Offensive (CSGO)”, kiu estas elstara komputilludo inter la plej popularaj tutmonde.

Jen la teamanoj: Oivind Toverud, konata kiel Windy (Ventego), Abbe Drakborg, aŭ Birdie (Birdo), Inger Grotteblad, aŭ Trigger Finger (Fingro ĉe Paf-malstreĉilo), Per-Arne Indefors, aŭ Young Gun (Juna Armilo) kaj Monica Indefors, aŭ Teen Slayer (Dekkelkjarulina Mortigisto).


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Post 63 jaroj Usono remalfermis juĝaferon pri murdo, kiu evidentigis la brutecon de rasapartismo

Ĵaŭde (la 12-an) pere de la novaĵagentejo “Associated Press” oni eksciis, ke Usona Departmento de Justico lastmarte informis al Usona Kongreso, ke “pro novaj informoj” ĝi denove enketus pri la brutala murdo de la 14-jaraĝa nigra junulo “Emmett Till“, kiu estis forkaptita kaj linĉita en 1955 en la usona subŝtato Misisipio.

Temas pri enketado fare de Timothy Tyson, kiu estis verkanta libron pri tiu krimo. Intervjue al li en 2008, Carolyn Donham, kiu estis edziniĝinta kun unu el la akuzitoj, asertis, ke “ne estas ĝusta” tiu versio de ŝi prezentita al la juĝisto kvindek jaroj antaŭe.

Malgraŭ tio, ke ŝia depozicio ne estis konsiderita, ŝi mensogis dirante, ke la junulo tuŝis ŝin kaj provis sekse ĝeni ŝin en vendejo de la kampara vilaĝo Money. “Nenion, kion faris tiu junulo pravigus tion, kion okazis al li”, tion ŝi asertis al la verkisto.

La akuzitoj jam mortis, Donham ankoraŭ vivas, ŝi estas 83-jaraĝa kaj loĝas en la subŝtato Norda Karolino.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Mortis Steve Ditko, la kreinto de Araneo-Viro

La legenda desegnisto pri bildrakonto Steve Ditko – la kreinto, kune kun Stan Lee, de figuraĵoj kiel Araneo-Viro kaj Stranga Doktoro – mortis je la aĝo 90 jaroj. Tiun informon konfirmis la polico de Nov-Jorko al la retejo de la gazeto “The Hollywood Reporter” lastvendrede (la 6-an).

Ne estis informita la mortokaŭzo, lia korpo estis trovita ĉe lia apartamento kaj la polico supozas, ke tiam li jam estis mortinta de du tagoj.

En Usono, 1962, la eldonisto kaj ĝenerala redakisto de Marvel Comics, Stan Lee, petis al Ditko helpon por krei tiun, kiun iĝus la figuraĵo “Araneo-Viro”, tia juna heroo posedanta araneajn povojn.

Ditko estis sinkaŝema, evitante famon. Post 1970 li maloftege partoprenis intervjuojn, kaj eĉ fuĝis el la reklamkampanjoj de la filmoj Araneo-Viro kaj Stranga Doktoro.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Maljunulo, kiu spertis 29-jaran ermitan vivon, estis elhejmigita el sia insula ermitejo

Oni ne scias kie nuntempe troviĝas Masafumi Nagasaki, (li estas kvazaŭ “japana Robinsono Kruso”) post la aŭtoritatoj devigi lin, antaŭ kelkaj monatoj, forlasi la insulon Sotobanari (en la Provinco Okinavo, 2.000 km sudokcidente de la japara regurbo Tokio), kie li vivis sole kaj nude dum 29 jaroj.

Nagasaki estas 82-jaraĝa, profesie li estis fotisto, kaj en 1989 li decidis translokiĝi al insulo por vivi sole. Tie, post detruado de liaj aĵoj, inkluzive vestaĵoj, fare de uragano, li rimarkis, ke ne plu bezonus vivi vestita.

Lia rutino konsistas tranoktadon en rudimenta tendumejo, fizika ekzercado kaj purigado de la strando. Najbaran insulon li vizitadis por akiri provizojn kun monata donaco da 80 usonaj dolaroj fare al li de lia fratino.

Pasintmonate la hispana entreprenisto pri turismo Álvaro Cerezo publikigis filmeton, kiu raportas unusemajnan restadon kun Nagasaki en 2014. Jen sube.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

128-jaraĝa virino asertas, ke spertis neniam feliĉan tagon la tutan vivon

“Mi neniam spertis eĉ ununuran feliĉan tagon dum la vivo”. Tiun plendon faras la viriro Koku Istambulova, kiu estas 128-jaraĝa kaj loĝas en vilaĝo de Ĉeĉenlando.

“La tutan vivon mi ĉiam multe laboris fosante ĝardenojn. Mi lacas”, ŝi diris intervjue al lokaj gazetoj, krom aserti, ke ŝia vivdaŭro ne estas dia donaco, “sed puno”. Ŝiaj filoj jam estas mortintoj – Tamara, la lasta filino antaŭ kvin jaroj, 104-jaraĝa.

Pri sia vivdaŭro ŝi ne konas la kialon – “estis la dia volo” – sed diris ke ĉiam ŝategis fermentintan lakton, kaj manĝas nek viandaĵon nek supojn.

Naskiĝinta la 1-an de la 6-a monato 1889 – tion konfirmas la rusa registaro post analizo de dokumento – Istambulova povos trafi la rekordon pri la plej longe vivanta homo en tuta historio.

La plej aĝa VIRO estis tiu japano mortinta en 2013, nome Jiroemon Kimura, kiu travivis 116 jarojn kaj 54 tagojn. Pri la plej aĝa HOMO, koncernas la francinon Jeanne Louise Calment, mortinta en 1997, je la aĝo 122 jaroj kaj 164 tagoj.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Mallonga ligilo por tiu ĉi afiŝo: wp.me/p87b5r-3sS

Post 60 jaroj da sangodonacado, viro “emeritiĝis” tiurilate

En 1951 James Harrison estis 14-jaraĝa kaj tiam li trapasis torakoperacion kun sangaldono, kiu savis lin. Ekde kiam li 18-jariĝis, li iĝis preskaŭ semajna sangodonacanto en Aŭstralio. Nuntempe li estas 81-jaraĝa kaj ĉi-semajne li “emeritiĝis” pri tiu funkcio. Laŭ “Ruĝa Kruco” li helpis 2,4 milionojn da infanetoj.

Dum 60 jaroj entute 1117 sangosakoj estis donitaj de li, kaj tio estas rekordo, laŭ la organizaĵo. “Mi esperas, ke tiu rekordo estos superita de iu, ĉar tio signifus, ke oni sin dediĉas al tiu afero”, tion diris Harrison.

Jemma Falkenmire, de la aŭstralia Ruĝa Kruco, intervjue al la gazeto “The Washington Post” informis, ke iu antikorpo de lia sangoplasmo estas malofta kaj ĝi helpis kuracadon de gravedaj virinoj kontraŭ la malsano HDN, kiu mortigadis ĵus naskitojn ĝis 1967 en Aŭstralio. Pro lia speciala sango li eĉ gajnis vivasekuron je 1,8 milionoj da realoj. Li iĝis volontulo je esploroj kaj testoj, kiuj rezultis la disvolviĝon de la vakcino “Antikorpo Kontraŭ-D”. Tri milionoj da dozoj kun lia sango estis disdonitaj al la patrinoj de tiu lando.

Laŭ ŝi “Aŭstralio ŝuldas grandan dankon al James Harrison”, kiu helpis ĝin iĝi la unua lando memsufiĉa pri produktado de Kontraŭ-D”.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Mallonga ligilo por tiu ĉi afiŝo: wp.me/p87b5r-3rE

De pli ol tri jardekoj, centjaraĝulo tajloras ĉe urbocentro de Kujabao

Malgraŭ tio, ke li jam pensiiĝis antaŭ 38 jaroj, la tajloro Antônio Armindo Pedroso, kiu centjariĝis pasintmonate, daŭras servante klientaron en sia metiejo ĉe la strato “24 de Outubro” en Kujabao, la regurbo de la brazila subŝtato Mato-Groso.

Emon al tiu profesio “Seo Pedroso” (S-ro Pedroso) eksentis okaze de sia mallonga restado en la internulejo “Colégio Salesiano São Gonçalo”, kie li partoprenis metiejon pri tajlorado. Tiam li estis nur 11-jaraĝa knabo.

Antaŭ sia edziĝo li mallonge loĝis en diversaj urboj de la subŝtatoj Mato-Groso kaj Suda Mato-Groso, krom la urbo Rio-de-Ĵanejro, kaj en tiuj urboj li dungiĝis kiel tajloro, profitante pli da profesia sperto en tiu metio.

Li edziĝis al S-rino Ivone antaŭ 67 jaroj, kaj havas ses filojn, 11 nepojn kaj kvin pranepojn, kaj nuntempe en la metiejo li estas helpata de unu el siaj filoj. Li loĝas kaj laboras en sama konstruaĵo.

“Laboro estas esenco de la vivo. Mi ne planas ĉesi. Miaj amikoj, kiuj ĉesis je laborado, tiuj ĉiuj estas mortintaj, kaj mi volas daŭri. Kian veran ĝojon oni povas sperti nur manĝante, dormante, kaj rigardante plafonon la tutan tagon?”, tion diras S-ro Pedroso.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.