128-jaraĝa virino asertas, ke spertis neniam feliĉan tagon la tutan vivon

“Mi neniam spertis eĉ ununuran feliĉan tagon dum la vivo”. Tiun plendon faras la viriro Koku Istambulova, kiu estas 128-jaraĝa kaj loĝas en vilaĝo de Ĉeĉenlando.

“La tutan vivon mi ĉiam multe laboris fosante ĝardenojn. Mi lacas”, ŝi diris intervjue al lokaj gazetoj, krom aserti, ke ŝia vivdaŭro ne estas dia donaco, “sed puno”. Ŝiaj filoj jam estas mortintoj – Tamara, la lasta filino antaŭ kvin jaroj, 104-jaraĝa.

Pri sia vivdaŭro ŝi ne konas la kialon – “estis la dia volo” – sed diris ke ĉiam ŝategis fermentintan lakton, kaj manĝas nek viandaĵon nek supojn.

Naskiĝinta la 1-an de la 6-a monato 1889 – tion konfirmas la rusa registaro post analizo de dokumento – Istambulova povos trafi la rekordon pri la plej longe vivanta homo en tuta historio.

La plej aĝa VIRO estis tiu japano mortinta en 2013, nome Jiroemon Kimura, kiu travivis 116 jarojn kaj 54 tagojn. Pri la plej aĝa HOMO, koncernas la francinon Jeanne Louise Calment, mortinta en 1997, je la aĝo 122 jaroj kaj 164 tagoj.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Mallonga ligilo por tiu ĉi afiŝo: wp.me/p87b5r-3sS

Post 60 jaroj da sangodonacado, viro “emeritiĝis” tiurilate

En 1951 James Harrison estis 14-jaraĝa kaj tiam li trapasis torakoperacion kun sangaldono, kiu savis lin. Ekde kiam li 18-jariĝis, li iĝis preskaŭ semajna sangodonacanto en Aŭstralio. Nuntempe li estas 81-jaraĝa kaj ĉi-semajne li “emeritiĝis” pri tiu funkcio. Laŭ “Ruĝa Kruco” li helpis 2,4 milionojn da infanetoj.

Dum 60 jaroj entute 1117 sangosakoj estis donitaj de li, kaj tio estas rekordo, laŭ la organizaĵo. “Mi esperas, ke tiu rekordo estos superita de iu, ĉar tio signifus, ke oni sin dediĉas al tiu afero”, tion diris Harrison.

Jemma Falkenmire, de la aŭstralia Ruĝa Kruco, intervjue al la gazeto “The Washington Post” informis, ke iu antikorpo de lia sangoplasmo estas malofta kaj ĝi helpis kuracadon de gravedaj virinoj kontraŭ la malsano HDN, kiu mortigadis ĵus naskitojn ĝis 1967 en Aŭstralio. Pro lia speciala sango li eĉ gajnis vivasekuron je 1,8 milionoj da realoj. Li iĝis volontulo je esploroj kaj testoj, kiuj rezultis la disvolviĝon de la vakcino “Antikorpo Kontraŭ-D”. Tri milionoj da dozoj kun lia sango estis disdonitaj al la patrinoj de tiu lando.

Laŭ ŝi “Aŭstralio ŝuldas grandan dankon al James Harrison”, kiu helpis ĝin iĝi la unua lando memsufiĉa pri produktado de Kontraŭ-D”.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Mallonga ligilo por tiu ĉi afiŝo: wp.me/p87b5r-3rE

De pli ol tri jardekoj, centjaraĝulo tajloras ĉe urbocentro de Kujabao

Malgraŭ tio, ke li jam pensiiĝis antaŭ 38 jaroj, la tajloro Antônio Armindo Pedroso, kiu centjariĝis pasintmonate, daŭras servante klientaron en sia metiejo ĉe la strato “24 de Outubro” en Kujabao, la regurbo de la brazila subŝtato Mato-Groso.

Emon al tiu profesio “Seo Pedroso” (S-ro Pedroso) eksentis okaze de sia mallonga restado en la internulejo “Colégio Salesiano São Gonçalo”, kie li partoprenis metiejon pri tajlorado. Tiam li estis nur 11-jaraĝa knabo.

Antaŭ sia edziĝo li mallonge loĝis en diversaj urboj de la subŝtatoj Mato-Groso kaj Suda Mato-Groso, krom la urbo Rio-de-Ĵanejro, kaj en tiuj urboj li dungiĝis kiel tajloro, profitante pli da profesia sperto en tiu metio.

Li edziĝis al S-rino Ivone antaŭ 67 jaroj, kaj havas ses filojn, 11 nepojn kaj kvin pranepojn, kaj nuntempe en la metiejo li estas helpata de unu el siaj filoj. Li loĝas kaj laboras en sama konstruaĵo.

“Laboro estas esenco de la vivo. Mi ne planas ĉesi. Miaj amikoj, kiuj ĉesis je laborado, tiuj ĉiuj estas mortintaj, kaj mi volas daŭri. Kian veran ĝojon oni povas sperti nur manĝante, dormante, kaj rigardante plafonon la tutan tagon?”, tion diras S-ro Pedroso.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Pri supercentjaruloj kaj Masazo Nonaka

Marde, la 10-an de la 4-a monato 2018, la 112-jaraĝa japano Masazo Nonaka estis agnoskita de Guinness-libro de rekordoj kiel la plej aĝa viro tutmonde.

Li naskiĝis la 25-an de la 7-a monato 1905, kaj akiris tiun titolon post la morto de la hispano Francisco Núñez Olivera, je la aĝo 113 jaroj kaj 47 tagoj, okazinta la 29-an de la 1-a monato 2018.

Junaĝe ĝi estis arbohakisto kaj bienmastro, kaj poste li mastrumis kamparan turismejon ĉe sia naskiĝurbo Aŝoro, en la insulo kaj provinco Hokajdo, 900 km norde de Tokio. Li prizorgis du filojn kaj tri filinojn.

Oni nomas supercentjarulo tiu persono atinginta la aĝon 110 jaroj, kaj preskaŭ la tuta aro de tiaj homoj tutmonte konsistas el virinoj kontraste al viroj. Je la 10-a de 4-a monato 2018, inter la 101 plej aĝaj vivantaj supercentjaruloj enlistigitaj de la angla Vikipedio,  nur ses estas viroj.

La plej aĝa VIRO estis tiu japano mortinta en la jaro 2013-a, nome Jiroemon Kimura, kiu travivis 116 jarojn kaj 54 tagojn. Pri la plej aĝa HOMO, koncernas la francinon Jeanne Louise Calment, mortinta en la jaro 1997-a, je la aĝo 122 jaroj kaj 164 tagoj.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Sinjoro “Sunshine”, tiu eksmilionulo kiu iĝis ŝuciristo

Tre bone vestita kaj sidiĝanta ĉe la strato “Queen” (grava komercavenuo en la urbo Aŭklando, Nov-Zelando) la 60-jaraĝa usonano Larry Woods trapasas posttagmezojn sin proponante al polurado pri ŝuoj de siaj klientoj, kaj tion li faras senpage. Tie li estas konata kiel “Mr. Sunshine”, kaj por sia vivteno li vendas ciropotojn – kontraŭ po 14 usonaj dolaroj – kaj ankaŭ ledaĵojn.

En la 1980-jaroj en Usono li ediziĝis al neozelandino, kaj pro malsano de ties gepatroj ili transloĝigis al Nov-Zelando, kaj Woods eklaboris ĉe firmao de la familio (prospera negoco pri komerco de vitaminoj). Tiu firmao estis poste vendita, kaj tiam Woods ricevis monrekompencon je 3,6 milionoj da usonaj dolaroj.

Woods raportas al BBC, ke tiom da mono ŝangis sian vivon, tamen igante lin malsparema (eĉ aŭtomobilo Rolls-Royce li aĉetis, kun du stiristoj) kaj ege malsimpatia persono: “Jen tia, kia mono povas igi vin: aroganta”. Bonŝance, kiam pro hazarda sperto ĉe legomvendejo kun 85-jaraĝa ĉina vendisto, kiu estis diranta “dankon” je ĉiu varo, kiu mi krude estis kuŝanta sur la vendotablo por aĉeto, tiam subite mi ekkonsciis pri tiu maldelikatulo, kiu mi iĝis.

Li eksedziĝis, lia mono elĉerpiĝis, kaj post tiu nova vivŝanĝo, li trovis sian nunan vojon, instigite de pripenso fare de kuracisto al li: “Konsciu Larry, ke ekzistas tri sintenoj pri la aferoj. Oni povas pripensi ilin, priparoli ilin aŭ prifari ilin”. De tiam – 13 jaroj antaŭe – li komencis ciri ŝuojn.

Woods garantias, ke nuntempe li pli feliĉas ol tiam, kiam li estis milionulo, ĉar nune la homoj ŝatas lin. Dum deĵorado surtrate li ĝojigas kaj ridetigas la klientojn. “Rimarku tion, kion li faris al miaj ŝuoj. Do, imagu kion li povas fari al animo”, tion diris junulo kiu ofte vizitas lin.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Svedlando timas, ke forlaso de papera mono estas efektiviĝanta tro rapide

La retpagsistemoj forte anstataŭigas la uzadon de monbiletoj kaj moneroj en Svedlando, kaj multobliĝas en la vendejoj de tiu lando afiŝoj kun tiaj avertoj: “Ni ne akceptas papermonon”.

Tamen la rapida irado de tiu tendenco maltrankviligas la aŭtoritatojn, kaj kadre de okazanta ampla analizo de la leĝaro koncerne al la centra banko oni pritaksas tian apartan situacion, kies konkludoj aperos per antaŭraporto atendata venontsomere.

“Pro tiu malapero de papera mono efektiviĝanta tro vigle, povos okazi malfacilaĵoj je tenado de la infrastrukturo rilatanta al monbileto”, tion asertis la parlamenta estro Mats Dillen.

Svedlando estas de multoj konsiderata kiel la komunumo kies uzo de papera mono estas tutmonde la malplej intensa. Tie la plimulto el la bankagentejoj ne plu funkcias per papera mono, samkiel multaj vendejoj, muzeoj kaj restoracioj. Tamen tiurilate malutilo ankaŭ estas, ke multaj homoj – aparte tiaj maljunaj – staras ekster la cifereca socio.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Dentisto estis kondamnita je miliona kompensodevo al sia patrino

Marde, la 2-an de januaro, Suverena Kortumo de Tajvano ordonis, ke iu viro – idendigita per la familinomo “Chu” – pagu al sia patrino preskaŭ unu milionon da usonaj dolaroj kiel kompensodevo pro tio, ke ŝi prizorgis lian vivtenon kaj diplomigis lin kiel dentisto.

La filo argumentis, ke tute malpravas postuli kompensodevon pro vivtenado de filojn, sed la tribunalo konsideris la ekziston de validan kontrakton, kiu rajtigas tiun profiton al la patrino.

En la jaro 1997-a la filo estis 20-jaraĝa, kaj tiam li subskribis kune kun sia plejaĝa frato kaj sia patrino kontrakton, kiu determinas – post la koncernaj universitataj diplomiĝoj – pagadojn da 60% de la enspezoj de la filoj al la patrino, kun limo je po 1,7 milionoj da usonaj dolaroj, kiel repago de la universitataj monatpagoj.

Laŭ la loka gazetaro la plej aĝa filho interkonsentis kun sia patrino je pli malalta sumo kaj plenumis la kontrakton. Post multjara rifuzado de la plej juna filo je la pagoj, ŝi postulis per juĝafero sian rajton, kaj ŝi sukcesis.

La patrino identigita nur per la familinomo “Luo” sole prizorgis siajn du filojn post eksgeedziĝo. Ŝi estas timema pri sia prizorgado en maljuneco.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Ĉe flughaveno, 200 vivantaj blatoj estis trovitaj en valizo de ĉina paro

 

Laŭ la ĉina gazeto “Beijing Youth Daily”, je la 25-a de novembro en la internacia flughaveno de Baiyun de la urbo Kantono (Ĉinlando) la agentoj de doganejo surpriziĝis antaŭ valizo ĉar ĝi estis enhavanta 200 vivantajn blatojn.

La oficistoj rimarkis strangan movadon ĉe la valizon de maljuna paro, dum bildigo de ĝia interno per la iksoradia aparato.

Demandite pri la kialo, ke ili estis alportanta blatojn, la edzo asertis, ke tiuj insektoj estus miksitaj kun ŝmiraĵo por apliki sur la haŭto de lia edzino. Laŭ iu oficistino, temas pri antikva populara kuracilo.

Ĉar la ĉina aertransporta regularo ne permesas alportadon de vivantaj bestoj per manportebla valizo, la maljunuloj decidis lasi la blatojn ĉe zorgado de la oficistoj.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Surbrusta tatuaĵo de senkonscia viro hezitigis kuracistojn

Jen okazintaĵo raportita je la 30-a de novembro, de la scienca periodaĵo “The New England Journal of Medicine”.

70-jaraĝa viro, sukermalsana, kun historio pri pulmaj kaj koraj malsanoj, alvenis en malsanulejon senkonscia, havante sur sia brusto tatuaĵon kun jena skribaĵo: “Do not resuscitate” (Ne revivigu).

La kuracistoj de “Jackson Memorial Hospital ” prizorgis la spiradon de la viro kaj sendis la aferon al etika konsilantaro, kiu rekomendis la obeon al la “peto” sur lia haŭto. Dokumento kun informoj pri la okazintaĵo estis pretigita al departamento pri sano de la subŝtato Florido, kaj vespere de tiu sama tago la viro mortis sen interveno de la kuracistoj.

Intervjue al la gazeto “The Washington Post” la kuracisto kaj ĉefa verkisto de la artikolo Gregory Holt asertis, ke tiu viro estis loĝanta ĉe maljunulejo, sed li estis trovita ebria surstrate. Li havis nek identigilon, nek familion kaj amikojn, kiuj povus doni al ni pli da informoj.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Japanlando – la nombro de malliberigitaj maljunuloj kvarobliĝis en 10 jaroj

Laŭ informoj diskonigitaj vendrede la 17-an de novembro, la nombro de malliberigitaj maljunuloj en Japanlando kvarobliĝis en 10 jaroj, malgraŭ tio, ke en la jaro 2016-a krimofteco estis la plej malalta en la historio de tiu lando.

Entute 2.498 homoj aĝantaj pli ol 65 jaroj estis arestitaj pasintjare, kio signifas kvaroblon ol la nombro de la jaro 1997-a, tion indikas “Blanka Libro pri la Krimo”, piblikigita de la japana Ministrejo pri Justico.

Oni supozas, ke kadre de malliberiĝo la pliaĝuloj provas trovi “hejmon”, celante fuĝi el ilia socia izoleco kaj malriĉeco.

Per esploro ĉe japanaj malliberejaj centroj, la juristo de Keio-Universitato (Tokio) nome Tatsuya Ota konstatis, ke en la japanaj malliberejoj la plimulto de la maljunuloj plenumanta malliberigon estis spertantaj mankon de ligoj kun parencoj, amikoj kaj najbaroj, antaŭ iliaj arestoj.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.