Ĉe flughaveno, 200 vivantaj blatoj estis trovitaj en valizo de ĉina paro

 

Laŭ la ĉina gazeto “Beijing Youth Daily”, je la 25-a de novembro en la internacia flughaveno de Baiyun de la urbo Kantono (Ĉinlando) la agentoj de doganejo surpriziĝis antaŭ valizo ĉar ĝi estis enhavanta 200 vivantajn blatojn.

La oficistoj rimarkis strangan movadon ĉe la valizon de maljuna paro, dum bildigo de ĝia interno per la iksoradia aparato.

Demandite pri la kialo, ke ili estis alportanta blatojn, la edzo asertis, ke tiuj insektoj estus miksitaj kun ŝmiraĵo por apliki sur la haŭto de lia edzino. Laŭ iu oficistino, temas pri antikva populara kuracilo.

Ĉar la ĉina aertransporta regularo ne permesas alportadon de vivantaj bestoj per manportebla valizo, la maljunuloj decidis lasi la blatojn ĉe zorgado de la oficistoj.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Advertisements

Kunikloj ĉefrolas en pola kampanjo pri naskemo

Ministrejo pri Sano en Pollando ekkonatigis reklamanfilmeton enhavanta kuniklon kiel ĉefrolulo, kadre de kampanjo pri naskemo, kiu instigas la loĝantaron al generado de pli da idoj. Alude al fekundeco, tiu filmeto sugestas, ke la poloj sin inspiru en la kunikloj.

En tiu 30-sekunda anonco, iu kuniklo instruas kiel estigi grandan familion. Sannutrado, korpekzercado kaj malmultstreĉiĝo estas inter la konsiloj de la rakontanto. La bildoj ankaŭ prezentas paron ĉe romantika pikniko.

“Se vi ĉiuj deziras iĝi gepatroj, vi sekvu nian ekzemplon. Mi tute certas pri mia konsilo. Mia patro naskigis 63 idojn”, tion asertas iu kuniklo de la reklamo.

Laŭ informoj de Monda Banko, Pollando havas naskindicon inter la plej malaltaj en Eŭropo, kaj ĝia loĝantaro malpligrandiĝas ekde fino de la 1990-jardeko. En la jaro 2015-a la loĝantaro de Pollando nombris 38 milionojn


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Antaŭ 60 jaroj Laika forvojaĝis en spacon

Je la 3-a de novembro 1957 unuafoje iu viva estaĵo lasis la terglobon trafante la kosmon: la hundineto Laika (nedifinita raso) forveturis per la rusa homfarita satelito “Sputnik 2”.

Kadre de la kosmaj aventuroj, tiu kvarpieda pioniro iĝis la unua viktimo, kaj de tiam same okazis al aliaj bestoj kaj homoj laŭlonge de la tempo.

Inter la jaroj 1948-a kaj 1961-a, 48 hundoj, 15 simioj kaj du kunikloj malfermis la vojon al la kosmaj malkovraĵoj, sed 27 el ili mortis pro akcidentoj aŭ neatenditaj cirkonstancoj dum la entreprenadoj.

Laika estis la ununura besto intence sendita al nepra morto for de nia planedo, ĉar en tiu tempo ankoraŭ ne ekzistis sufiĉe da teĥnikoscienco por reveni al la Tero. Grupoj pri bestoprotektado protestis, post sciigo pri la morto de Laika en la spaco.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Gena analizo ebligis malkovrojn pri la plej rezista estaĵo tutmonde

Tardigradoj estas mikroskope etaj, segmentitaj bestetoj, ankaŭ konataj kiel “ursoj el akvo”. Ili kapablas postvivi al radiado, frostiĝo, severa dehidratiĝo, kaj eĉ spaca vakuo.

Laŭ studo publikigita en la sciencorevuo “PLOS Biology”, esploristoj malkodis DNA-on (desoksiribonukleata acido) de du specoj de tardigradoj, kaj ili malkovris la respondecajn genojn pri la post elsekiĝa regenerado de tiuj estaĵoj.

La tardigradoj estas nur 1-milimetra longa, aŭ malpli, kaj ili estas konsiderataj la plej rezistaj estaĵoj de la mondo, kun ŝanco postvivi je preskaŭ ĉiuj kosmaj katastrofoj kiuj trafus la Teron, laŭ esploro farita antaŭnelonge.

Tiuj bestetoj oni trovas ĉe sekiĝeblaj lokoj, kiel marĉoj kaj lagoj. Ili akiris la kapablon rezisti al akra dehidratiĝo, kaj jarojn post reveni al la aktiva vivo, se ili denove kontakti akvon.

Dum sekiĝo, kelkaj genoj de la tardigradoj produktas proteinojn, kiuj anstataŭas mankantan akvon ĉe la ĉeloj. Kiam denove akvon disponeblas, tiam la ĉeloj estos provizataj, dissolvante la proteinojn.

Laŭ la scientistoj kompreni tian denaskan kapablon pri postvivado povos utili al la homaro, ekzemple je tutmonda disdonado de “vivantaj” vakcinoj sen bezono de malvarmigado.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

La plej aĝa sektera testudo de la mondo estas samseksema

Jonathan estas 186-jaraĝa vira sektera testudo loĝanta en la insulo Sankta Heleno – dependa teritorio brita en suda Atlantiko – kaj ĉe sia specaro ĝi estas konsiderata la plej aĝa tutmonde. Tie de 26 jaroj ĝi serioze rilatas kun sia kunulino “Frederica”, sed antaŭnelonge scientistoj malkovris, ke vere Frederica estas ankaŭ virtestudo.

Ekde la aĝo 80 jaroj Jonathan ekŝanĝis sian konduton, iĝante malserena kaj agresema, kaj pro tio, sojle de la jaro 1991-a, ties prizorgantoj prezentis al ĝi Frederica. Ekde tiam ili restis kune kaj la kondutproblemoj de Jonathan pliboniĝis.

Pro longa amindumado sen idoj, malgraŭ tio, ke tiu bestoparo nepre pariĝadis mantendimanĉe, la loĝantoj de Sankta Heleno kurioziĝis pri la koncerna kialo, kiu estis fine malkovrita de la scientistoj, okaze de vizito al bestokuracisto fare de Frederica por kuraci vundon ĉe karapaco.

Rimarkinde estas, ke determini la sekson de testudulo estas malfacila tasko, ĉar ĝia peniso lokiĝas ene de la korpo.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

CIA eksigis hundinon, kiu estis rifuzanta flari eksplodaĵojn

En Usono Lulu estas hundino, kiu estis trapasanta trejnadon, fare de CIA (Centra Informokapta Agentejo, angle: Central Intelligence Agency), por trovi eksplodaĵojn, sed ĝi ne plenumis tiun treinandon pro sia seninteresiĝo je la aktivaĵoj.

La trejnistoj dum multaj tagoj vane provis ĉion por lernigi Lulu, kiu estas labradora ĉashundo. “La ĉefa prizorgo de niaj trejnistoj koncernas fizikan kaj mensan sanstaton de niaj hundoj, tial ili decidis, ke por bono de Lulu, ties forigo el la programo estis bezonta”, tion diris CIA.

Je tiaj okazoj la hundo povas estis adoptita de interesatoj, kaj ĝuste iu trejnisto ĝia tion faris pri Lulu, kiu nun feliĉe ludas kune kun infanoj kaj alia hundo de sama raso ĉe korto de familia hejmo.

Tiujn informojn la usona agentejo afiŝis sur sia retejo ĉe Tvitero.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Jen koko granda kiel infano

La plej granda koko tutmonde nomiĝas “Voodoo”, kaj vivas en la urbo “Jaguariúna” (subŝtato “São Paulo” en Brazilo). Ĝia alto estas 1,26 metroj kaj ĝi estas nevo de besto, kiu posedis tiun titolon pasintjare. Ili apartenas al la brazila raso “Índio Gigante” (Grandega Praloĝanto).

Voodoo estas juna, ankoraŭ ne reproduktkapabla koko, laŭ informis Haroldo Poliselli, kiu estas kunkomercanto ĉe la bredejo “Diamante Índio Gigante”, kie loĝas la besto. Kurioze tiu bredejo posedas ankaŭ la plej grandan kokinon de la mondo, nomata “Mamba da Diamante”, kies alteco estas 1,09 metroj.

Tiu, kiu akiras tian grandan beston havas celon ĉu ornaman, ĉu ekonomian (plibonigi la gregon per kunmiksado).


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

Voĉkordoj forigitaj el bruemaj hundoj motivas polican enketon

Ĉino de la provinco Siĉuano (Ĉinlando) motivis enketon fare de la polico, ĉar li supoze sin oferis por fortanĉi voĉkordojn de bruemaj hundoj.

Tiu viro, kiu estas konata kiel Zeng, instalis provizoran “bestkuracadan klinikon” surstrate, kie li loĝas, kaj tie surtable li estis plenumanta la operaciojn, kies tempodaŭro estis po kvin minutoj, kaj la prezo por la servo estis samvaloraj al 8 ĝis 12 usonaj dolaroj, laŭ la grando de la besto.

La enketo estis anoncita je la lasta 18-a de septembro, kaj en la sociaj retejoj pri tia ĥirurgio fare de li ekzistas filmeton, kiu ribeligis la aktivulojn pri bestorajtoj.

Zeng ne havas permisilon pri bestokuracado, ne uzis sensentigilon kaj ne purigis la ilaron je la taskoj. Laŭ la aŭtoritatoj tiu “kliniko” estis fermita. La klientoj de Zeng asertis, ke ili kontraktis tiun servon ĉar siaj hundoj estis ege bruemaj multe ĝenante la najbaroj.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

 

Kalifornio denove malpermesas grashepataĵon

Lastvendrede, la 15-an de septembro, apelacia kortumo de la usona subŝtato Kalifornio restarigis malpermeson pri vendado de grashepataĵon. Tamen tiu verdikto validos nur post plenumo de la tuta ciklo de apelacioj.

Grashepataĵo (france “foie gras”, laŭvorte “grasa hepato”), estas konsiderata unu el la plej bongustaj pladoj de la monda gastronomio, kaj ĝi konsistas el hepato hipertrofia de anaso, aŭ pli precize ansero, kiu estis tromanĝigita.

En 2004 la tieaj parlamentanoj aprobis malpermeson de vendado de tiu manĝaĵo, tamen monpuno pro malobeo ekvalidos nur ok jaroj post la eldono de tiu leĝo. En 2015 juĝa decido provizore haltigis tiun leĝon.

Al tiu ĵusa decido pri malpermeso favore reagis la brita organizo pri defendado de bestorajtoj PETA (angla mallongigo de “People for the Ethical Treatment of Animals”). Iu asocio da produktantoj de grashepataĵo, kaj iu restoracio de Los-Anĝeleso kritikis la decidon, asertante ke ĝi enmiksiĝas en komerca leĝaro.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.

 

La fino de nekutima juĝafero – aŭtorrajto pri memfoto fare de simio

Post dujara nekutima juĝafero inter brita fotisto kaj indonezia simio, usona tribunalo de la urbo San-Francisko decidis ĉi-marde (la 12-an de septembro), ke la aŭtorrajto pri memfoto fare de la simio apartenas al la homa fotisto, kiu promesis kundividi la profiton.

Ĝis tiam la organizo pri defendado de bestorajtoj PETA (angla mallongigo de “People for the Ethical Treatment of Animals”) estis postulanta al tribunalo, ke la simio, nomata Naruto, “estus agnoskita kiel aŭtoro kaj proprulo de siaj propraj fotoj”.

La afero originis en la jaro 2011 ĉe la indonezia insulo Sulaveso. Tiam, pere de la fotilo de David Slater, iu “kresta nigra makako” (kiu estas simio de la speco “macaca nigra”) faris la plej faman memfoton de la historio.

David Slater kaj PETA anoncis lunde la jenan interkonsenton per kuna kominikaĵo: “Slater donacos 25% de la venontaj enspezoj el la “memfoto de la simio” al karitataj organizoj kiuj prizorgas la protektadon, bonstaton kaj medion de Naruto kaj la ceteraj ‘krestaj nigraj makakoj’ de Indonezio”.


Ĉi tiu teksto estas adaptaĵo fare de Paulo Cesar Pires el portugallingva artikolo.